Tekening van officierenkamp Oflag II A (gevangenkamp voor officieren) en fotoalbum van luitenant Lambiotte

Luitenant Émile Lambiotte had zijn opleiding bij de wielrijders van het 10e Linieregiment al voltooid toen dit in 1934 het Regiment Ardense Jagers werd. Hij werd in augustus 1939 opgeroepen voor militaire dienst en kon in januari 1940 in Mazy (gemeente Gembloux) nog aanwezig zijn bij de geboorte van zijn dochter. Hij zou zijn familie pas vijf jaar later weer zien.

Onder het motto Résiste et mords! (Verzet je en bijt terug!) hebben de Ardense Jagers tijdens de Duitse invasie in mei 1940 heldhaftig verzet geboden. Martelange, Bodange, Bastenaken, Yvoir, de Lys en Vinkt zijn plaatsen waar de Ardense Jagers (systematisch onderbemand en in de minderheid) de Wehrmacht het moeilijk hebben gemaakt. Vanwege deze heldendaden mochten de officieren van de Ardense Jagers bij de capitulatie op 28 mei 1940 hun sabels behouden. Op dat moment sloeg luitenant Lambiotte de vlucht naar Engeland af. Hij wilde zijn mannen niet aan hun lot overlaten. Maar meteen aan het begin van zijn gevangenschap nam een nazi-officier zijn sabel af, wat de woede en frustratie van de luitenant tot het uiterste dreef. Iets wat een goede Ardense Jager niet vergeet.

Vanaf dat moment belandde luitenant Lambiotte in verschillende gevangenkampen. Aanvankelijk werd hij geïnterneerd in het Beierse Eichstätt (Oflag VII B). In datt kamp maakte zijn kameraad Fosty de hier afgebeelde tekening. Het tentoongestelde fotoalbum laat zien dat de levensomstandigheden in het begin relatief goed waren. Er waren redelijke accommodaties, er waren mogelijkheden om te sporten en wateractiviteiten te beoefenen en religieuze feesten waren toegestaan. Ook fotograferen was toegestaan. Maar vanaf 1942, toen nazi-Duitsland de ene nederlaag na de andere moest incasseren, verslechterden de omstandigheden. In 1943 werd luitenant Lambiotte overgebracht naar het kamp Fischbek (Oflag X D) bij Hamburg, voordat hij zijn laatste fase van gevangenschap doorbracht in het kamp Prenzlau ten noorden van Berlijn (Oflag II A).

Het kamp werd op 28 april 1945 door de Sovjets bevrijd, maar door het leger van het Tweede Wit-Russische Front, dat op Berlijn marcheerde, aan zijn lot overgelaten. De gevangenen moesten nog enkele weken in het kamp blijven (omdat de situatie buiten zeer gevaarlijk was en de mannen ongewapend waren) voordat ze aan de Engelse troepen werden overgedragen. Uiteindelijk duurde het nog drie maanden voordat de officieren met de zogenaamde "spooktrein" naar België werden gebracht. Emile Lambiotte keerde vervolgens terug naar Mazy, waar hij echter slechts een maand kon herstellen voordat hij weer in dienst moest.

Hij werd ingezet om Duitse gevangenen te bewaken. Een van hen, een officier van de Luftwaffe (de luchtmacht van de nazi’s), droeg nog steeds zijn officiersdolk. De Belgische luitenant herinnerde zich dat vijf jaar geleden zijn sabel was afgenomen en besloot eindelijk gerechtigheid te laten geschieden door de dolk af te nemen van de nazi-piloot.

Later nam Emile Lambiotte deel aan de oprichting van de eerste compagnie van de militaire politie in Brussel. Hij was onder meer verantwoordelijk voor de bescherming van prins Boudewijn op weg naar zijn eedaflegging.

De nazi-dolk werd door zijn zoon Jacques samen met dit album en de tekening aan het Museum Grand Curtius geschonken. We willen hem hiervoor hartelijk bedanken.

Loïc Servais

Conservator van de afdeling Wapens

Locatie

De tentoongestelde stukken zijn te zien in de vitrine van het voorwerp van de maand. Inkomhal van het museum Grand Curtius in Luik.

Bijschriften

Tekening van officierenkamp Offlag II A (gevangenkamp voor officieren) en fotoalbum van luitenant Lambiotte
© Stad Luik – Grand Curtius