POMORAMA | Het postmodernisme in de architectuur van Luik

Grand Curtius Galerie vitrée

Een eerste inventarisatie van het Luikse postmodernisme

Terwijl de architectuur uit de eerste helft van de twintigste eeuw sinds de jaren negentig geleidelijk aan internationale erkenning als erfgoed krijgt – een teken van een voortdurende verruiming van het begrip erfgoed die na de Tweede Wereldoorlog is ingezet –, blijft de erkenning van recentere architecturale stromingen nog steeds marginaal. Deze constatering geldt des te meer voor de postmoderne architectuur. Gekenmerkt door een verscheidenheid aan kritische reacties op het overwinnen van het modernisme, ontstond de postmoderne architectuur – in het Angelsaksische kritische vocabulaire aangeduid met de afkorting „Po-Mo“ – ontstond in Italië en de Verenigde Staten, waarna ze zich tussen de jaren 1960 en 1980 internationaal verspreidde. In België kwam deze architecturale ommekeer vanaf de jaren 1970 tot uiting en drukte ze tot aan de eeuwwisseling van de 21e eeuw haar stempel op het stadslandschap van Luik.

Gezien de omvang en de diversiteit van het postmoderne bouwpatrimonium in Luik heeft het seminarie „Patrimoine(s): Questions contemporaines” van de Faculteit Architectuur van de Universiteit van Luik, samen met haar studenten en in samenwerking met de stad Luik, een eerste terugblik gewaagd op dit nog weinig gedocumenteerde erfgoed door het opstellen van een eerste kritische inventaris.

POMORAMA, een panorama van postmoderne architectuur dat gratis online toegankelijk is in de vorm van een interactieve kaart, nodigt uit om dit nog onbekende deel van de recente architectuurgeschiedenis van het stadscentrum van Luik te verkennen.

POMORAMA: Een reflectie op het Luikse postmodernisme

De tentoonstelling „POMORAMA, het architecturale postmodernisme in Luik”, opgevat als een kritische terugblik, stelt vragen bij het geheugen en de uitdagingen rond het behoud van de postmoderne architectuur in Luik. De tentoonstelling brengt archiefdocumenten in dialoog met de foto’s van Mathias Elaerts, die de temporele verschuivingen van het postmodernisme ter discussie stellen. Ook maakt de collectie ‘Po-Mo’- en ‘Sparadraps’-objecten van Amandine Guitoun er deel van uit, waarmee de esthetische codes van deze periode opnieuw worden bekeken.

Partners

Een tentoonstelling die tot stand is gekomen in samenwerking met talrijke partners die, door het uitlenen van werken en documenten en door hun steun, deze tentoonstelling mogelijk hebben gemaakt.